 |
| لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ {١} |
1. Betohem në ditën e kijametit; |
| وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ {٢} |
2. Betohem në shpirtin që është shumë qortues! |
| أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ {٣} |
3. A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij? |
| بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ {٤} |
4. Po, do t’ia tubojmë! Duke qenë se Ne jemi të zotët t’ia rikrijojmë si kanë qenë edhe majat e gishtave të tij! |
| بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ {٥} |
5. Por, njeriu dëshiron të vazhdojë edhe mëtej në mëkate. |
| يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ {٦} |
6. Andaj edhe pyet: “Kur është dita e kijametit?” |
| فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ {٧} |
7. E, kur të merren sytë (të parët)? |
| وَخَسَفَ الْقَمَرُ {٨} |
8. E të zëhet hëna (errësohet), |
| وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ {٩} |
9. Dhe të bashkohet dielli e hëna. |
| يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ {١٠} |
10. Atë ditë njeriu do të thotë: “Nga të iket!” |
| كَلَّا لَا وَزَرَ {١١} |
11. Jo, nuk ka strehim! |
| إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ {١٢} |
12. Atë ditë vetëm te Zoti yt është caku! |
| يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ {١٣} |
13. Atë ditë njeriu do të njihet me atë që çoi para dhe me atë që la prapa. |
| بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ {١٤} |
14. Po njeriu është dëshmitar i vetvetes. |
| وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ {١٥} |
15. Edhe nëse i paraqet arsyetimet e veta. |
| لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ {١٦} |
16. Ti (Muhammed) mos shqipto atë (Kur’anin) me gjuhën tënde për ta nxënë atë me të shpejtë! |
| إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ {١٧} |
17. Sepse Ne e kemi për detyrë tubimin dhe leximin e tij! |
| فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ {١٨} |
18. E kur ta lexojnë atë ty, ti përcille me të dëgjuar leximin e tij. |
| ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ {١٩} |
19. Dhe pastaj është obligim i yni që ta shkoqisim atë. |
| كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ {٢٠} |
20. Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dynjanë). |
| وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ {٢١} |
21. Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin). |
| وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ {٢٢} |
22. Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara). |
| إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ {٢٣} |
23. Që Zotin e tyre e shikojnë. |
| وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ {٢٤} |
24. Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda. |
| تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ {٢٥} |
25. Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen). |
| كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ {٢٦} |
26. Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit), |
| وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ {٢٧} |
27. Dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?” |
| وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ {٢٨} |
28. Dhe ai bindet se ai po ndahet. |
| وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ {٢٩} |
29. E t’i puqet kofsha për kofshe (t’i vështirësohet gjendja). |
| إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ {٣٠} |
30. Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet. |
| فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ {٣١} |
31. E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë. |
| وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ {٣٢} |
32. Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën. |
| ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ {٣٣} |
33. Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk. |
| أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ {٣٤} |
34. Të është afruar ty e keqja e t’u afroftë! (ose i mjeri ti i mjeri). |
| ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ {٣٥} |
35. Edhe nje herë t’u afrua ty e keqja; t’u afroftë! |
| أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى {٣٦} |
36. A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie). |
| أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ {٣٧} |
37. A nuk ka qenë ai në një pikë ujë që derdhet. |
| ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ {٣٨} |
38. E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi? |
| فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ {٣٩} |
39. Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën. |
| أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ {٤٠} |
40. A nuk është Ai (Zot) i fuqishëm që i ngjall të vdekurit? |
|
