 |
| لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ {١} |
1. Betohem në Ditën e Kijametit |
| وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ {٢} |
2. dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten. |
| أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ {٣} |
3. A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij? |
| بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ {٤} |
4. Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur. |
| بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ {٥} |
5. Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë, |
| يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ {٦} |
6. e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?” |
| فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ {٧} |
7. Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika |
| وَخَسَفَ الْقَمَرُ {٨} |
8. dhe të zihet Hëna, |
| وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ {٩} |
9. dhe Dielli e Hëna të bashkohen, |
| يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ {١٠} |
10. atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?” |
| كَلَّا لَا وَزَرَ {١١} |
11. Askund! S’ka strehim. |
| إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ {١٢} |
12. Atë ditë, strehimi është te Zoti yt, |
| يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ {١٣} |
13. atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar, |
| بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ {١٤} |
14. njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes, |
| وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ {١٥} |
15. madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen). |
| لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ {١٦} |
16. Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde, |
| إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ {١٧} |
17. Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është). |
| فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ {١٨} |
18. E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij, |
| ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ {١٩} |
19. e pastaj, Ne do ta shpjegojmë. |
| كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ {٢٠} |
20. Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë, |
| وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ {٢١} |
21. kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes. |
| وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ {٢٢} |
22. Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë, |
| إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ {٢٣} |
23. në Zotin e tyre do të shikojnë; |
| وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ {٢٤} |
24. atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura, |
| تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ {٢٥} |
25. e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe. |
| كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ {٢٦} |
26. E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt, |
| وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ {٢٧} |
27. dhe thërret: “A ka shërues?” |
| وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ {٢٨} |
28. dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes |
| وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ {٢٩} |
29. dhe këmba me këmbën lidhen, |
| إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ {٣٠} |
30. atë ditë do të sillet të Zoti yt: |
| فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ {٣١} |
31. “Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz), |
| وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ {٣٢} |
32. por ka mohuar dhe është shmangë, |
| ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ {٣٣} |
33. e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”. |
| أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ {٣٤} |
34. Mjer për ty! Mjer për ty! |
| ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ {٣٥} |
35. E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty! |
| أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى {٣٦} |
36. Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)? |
| أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ {٣٧} |
37. A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë, |
| ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ {٣٨} |
38. pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë. |
| فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ {٣٩} |
39. Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën, |
| أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ {٤٠} |
40. e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?” |
|
